دختری زیرِ درختِ انار...

"آخر میشوم آن انارِ لایقِ دستچینِ [تو] شدن "

اردوی جهادیِ شمال

آخر هفته قرار است برویم شمال. امشب که با مامان رفته بودیم بیرون طبق معمول تمام مسیر را چشم دوخته بودم به مغازه ها و برای هرکدام از بچه ها چشم میچرخاندم و تا چیز مناسبی به چشمم میخورد میپریدم داخل مغازه مذکور و بعد پرس و جو در صورت تایید میخریدمش. تقریبا عادت همیشگیم شده که وقت هایی که میرویم شمال برای بچه ها حتی شده یک چیز کوچک بخرم. در خاندان مادریِ از دم پزشکِ من تنها خانواده ی چادری، ما هستیم.

چند وقت پیش ها، حوالی شهریور سال پیش که شمال بودیم و بحث ازدواج گل کرده بود، مامان طبق معمول پای خواستگار های من را وسط کشید. حرف کیس های طلبه که میان آمد از بین جمع سجاد صدا بلند کرد و گفت:«ما فاطمه رو به طلبه نمیدیم آقا» و بعد رو کرد به من و گفت:«این دختر باطلبه ازدواج نمیکنه مگه نه؟» و حالا بماند که من در سکوت مرگباری فقط سعی داشتم بروم بمیرم و از این بحثِ آزار دهنده خلاصی پیدا کنم اما ته بحث همه شان ریختند سرم که:«تو با هرکی میخوای ازدواج کنی ازدواج کن اصلا ولی فکرشم نکن اگر با طلبه ملبه ازدواج کردی ما عروسیت کروات نزده میایم ها. به ماربطی نداره» من هم لبخند زده بودم و گفته بودم:«شما هرجور مایلید میتونید بیاید من قرار نیست تو کارت دعوت عروسیم بنویسم ورود آقایون کراواتی ممنوع» و بعد همه شان خنده بودند.

این ها را گفتم که بدانید ما چقدر در عین دوست داشتن همدیگر و عمیق دوست داشتن همدیگر باهم متفاوتیم و دنیا های مختلفی داریم. از بحث دور نشویم. داشتم میگفتم ما تنها خانواده ی چادری فامیل هستیم و خب طبعا چون دور هم هستیم و فوق فوقش سالی یکی دوبار فامیل را میبینیم بچه ها خیلی کم می بینندمان آن هم دیدنی با این حجم از تفاوت. برای همین همیشه ی خدا سعیم را کردم بعنوان یک دختر چادری نماینده ی شایسته ای باشم در دید بچه ها. اصلا دوست نداشتم فکر کنند چادری ها آدم های جدی و خشکی هستند که هیچ جای انعطافی ندارند و فقط یک گوشه مینشینند و یک تک نماز و دعا میخوانند.

وقت هایی که میرویم شمال پایه ثابت بازی هایشان هستم. توی قلبِ انجیر پزانِ تابستان با وجود فجیعا گرمایی بودنم میروم حیاط و باهاشان بازی میکنم و بچه ها کلی کیف میکنند. دیدن لبخند هایشان را دوست دارم و این که باشنیدن خبر آمدن ما همه شان بی نه و نو درمهمانی ها حاضر میشوند لبخندم را عمیق میکند. این که با بزرگ شدن و قد کشیدنشان حرف ها و سوال هایی را ازشان میشنوم هر بار که شاید هیچ وقت توقع شنیدنش از زبان آن ها را ندارم بیشتر و بیشتر ذوق زده ام میکند. که بچه ها میبینند. دقت میکنند روی رفتارت و سوال میپرسند تا بدانند.

مدت ها به زندگی جهادی فکر میکردم. به فرهنگ و جمله ی حضرت آقا که فرمودند:«فرهنگ آن چیزی است که من حاضرم بخاطر آن جانم را بدهم». به این که چه باید کرد برای درست کردن طرز فکر جامعه؟ چه باید کرد برای کمک به نسلی که دارد دور میشود از خیلی چیز ها؟ شاید بهتر باشد جمله قبلم را کمی اصلاح کنم، چه باید کرد برای کمک به نسلی که داریم با رفتار و نوع برخوردمان دورش میکنیم از خیلی چیز ها؟ و نهایتا فقط و فقط به یک چیز رسیدم و آن این که هرکدوممان از خودمان و اطرافیان خودمان شروع کنیم این فرهنگ سازی درست را.

خودمان از خودمان شروع کنیم درست کردن این دید منفی به قشر مذهبی را (کاری به مذهبی نما هایی که دین را دارند در چشم مردم خراب میکنند ندارم) نهایتش این بود که فکر کردم و دیدم بزرگ ترین جهاد زندگی من این است که سیاهیِ غریبِ و کمی تا قسمتی دوست نداشتنی چادرم را برای بچه های دورو بر خودم دوست داشتنی کنم. آنقدر که با دیدن آدم های چادری در خیابان جای اخم کردن لبخند بزنند. که بدانند چادری ها آدم های نا مهربانی نیستند و بچه هارا خیلی دوست دارند. که در ذهنشان این نباشد که چادری ها هیچ وقت بازی نمیکنند و بدانند چادری ها همه ی بازی ها را خیلی خوب بلدند حتی. که ببینند چادر محدودیت نیست و باعث دوری از کار های خیلی خاص و مهم. که بدانند آدم چادری ها با چادرشان خیلی بهتر و راحت تر موفق میشوند حتی و به کسانی که باید خیلی قشنگ و مهربانانه لبخند هدیه میکنند و محبت پیشکش.

باید گشت و جهادِ شخصیِ خود را یافت. هرکس جهادی مخصوص خودش دارد که باید بیابدش....


پی نوشت:

بعد قرن ها بالاخره سراغِ بخش دنبال کنندگان رفتم و شروع به دنبال کردن یک سری وب های حاضر در آن صفحه کردم

خیلی خیلی خییلی ممنون از خوبی تک تک کسانی که با وجود کمرنگ بودنم، کامنت نگذاشتنم در اکثر موارد، یا حتی فاجعه بار تر دنبال نکردن وبلاگشان؛ باز مهربانانه آمدند، خواندند، نظر گذاشتند و حالِ این انارِ بد را خوب کردند با بودن بی منتشان

بودنتان را شکر، داشتنتان را شکر :)

. یاسون .
۱۸ مرداد ۹۶ , ۱۲:۱۲
"باید گشت و جهادِ شخصیِ خود را یافت. هرکس جهادی مخصوص خودش دارد که باید بیابدش... "
تکبیر عرض می نماییم دی: 
.
هوس انجیر کردم :| کی پاسخگوئه؟!

پاسخ :

منم تبریک عرض مینمایم :))

من نیز هوس کردم اتفاقا :/ بعدا رفتم شمال جای شماهم میخورم دی:
. یاسون .
۱۸ مرداد ۹۶ , ۲۱:۲۲
و از ویژگی های نوظهورِ آن مرحوم(ه)، بازی کردن با کلمات بود دی:
.
نکنید این کارا رو با ما! جبرانش سخت می‌شه برامون پی:

پاسخ :

شما ویژگی مرحومه رو تازه کشف کردید دی:

حالا میتونم یه چنتام برا شما بفرستم مشهد که خیلی جبران براتون سخت نشه :))
. یاسون .
۱۹ مرداد ۹۶ , ۱۳:۲۸
کپک میزنه تا برسه مشهد خخخخ 

پاسخ :

دیگه اونش به من ربطینداره من وظیفه خودمو انجام میدم :))
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
یَا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَکَارِهِ ...
.
انارِ کالِ باغِ همسایه ام
که هیچکس
هوسِ چیدنش را نمیکند...
..
|وَ اجْعَلْ قَلْبِي بِحُبِّكَ مُتَيَّماً |
|و دل مرا سرگشته و دیوانه ی عشق و محبت خود قرار ده|
...
دهخدا را که قدم بزنی خواهی دید:
متیم .[ م ُ ت َی ْ ی َ ] (ع ص )
رام و منقاد، مشتاق و دردمند، مقلوب از عشق.
من خلاصه در اینم...
....
سرگشته ی محضیم و در این وادی حیرت
عاقل تر از آنیم که دیوانه نباشیم ...
......
جوری زندگی کنیم که بزرگترین لطفمان در حقِ مردم، [مرگمان] نباشد (نهج البلاغه)
.......
یک عمر هر دردی به من دادی حس میکنم عین نیازم بود ...
.......
ایدئولوژی من [محبته] وقتی پیامبر دینم پیغام آور مهربونیه :)
Designed By Erfan Powered by Bayan